De zaalopstelling bepaalt of mensen meedoen

Een klant vraagt een zaal voor veertig personen met "een interactief programma", en kiest vervolgens een theateropstelling omdat daar iedereen in past. De hele middag kijkt veertig man naar één spreker en naar elkaars achterhoofd.

De opstelling is geen logistieke keuze. Het is de belangrijkste knop die je hebt voor de vraag of mensen met elkaar praten.

Wat elke opstelling doet

Theater — stoelen in rijen richting het podium. Maximale capaciteit, minimale interactie. Goed voor plenaire presentaties onder een uur. Niemand kan iets opschrijven.

Cabaret — ronde tafels, alleen de stoelen aan de podiumzijde bezet. De opstelling voor programma's die wisselen tussen presentatie en overleg. Kost ongeveer twee keer zoveel ruimte per persoon als theater.

U-vorm — tafels in een U, spreker aan de open kant. Iedereen ziet iedereen. Werkt tot ongeveer twintig personen; daarboven wordt de U zo lang dat de uiteinden een eigen gesprek beginnen.

Carré — gesloten vierkant, geen duidelijk hoofd. De opstelling voor overleg tussen gelijken, niet voor iemand die iets komt vertellen. Tot ongeveer vierentwintig personen.

School — rijen met tafels. Voor wie een dag lang moet schrijven of een laptop nodig heeft. Weinig interactie, veel ruimte per persoon.

Ruimte per persoon

Reken met de bovenkant van de bandbreedte zodra er een buffet, een garderobe of een techniektafel in dezelfde ruimte staat. De onderkant geldt voor een kale zaal, en die bestaat zelden.

Wissels kosten tijd

Van theater naar cabaret is bij veertig personen twintig tot dertig minuten met twee man. Dat is prima in een lunchpauze, en onmogelijk in een koffiepauze van een kwartier.

Staat er een wissel in het programma, zet hem dan in het draaiboek met naam en tijd erbij. Een opstelling die "tijdens de lunch even omgezet wordt" is de meest voorkomende reden dat een middagprogramma een kwartier te laat begint.